ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ

Αν και πολύ κοντά στον τόπο που μένω, έχω επισκεφτεί το Καρπενήσι λίγες φορές. Οι θεωρίες για την προέλευση του ονόματος ποικίλλουν αλλά ας μην μακρυγορούμε (ότι δεν είναι λληνικής καταγωγής κλπ). Ξεκινήσαμε από το Αγρίνιο σχετικά νωρίς το πρωί και ακολουθήσαμε τη διαδρομή που περνάει από τον Προυσσό (και όχι από Άγιο Βλάση). Στο δρόμο, ο οποίος ήταν κατά κύριο λόγο φιδωτός και με αρκετές απότομες στροφές, ήταν γεμάτος από πράσινο, έλατα και απότομα βράχια που προκαλούν δέος και  σου κόβουν την ανάσα!

Στη διαδρομή μετά το Λαμπίρι συναντήσαμε το Μοναστήρι του Προυσσού. Πολύ γραφικό τοπίο και το μοναστήρι κυριολεκτικά χτισμένο στο χείλος του γκρεμού, ένα θέαμα που δεσπόζει επιβλητικό και με χάρη μπροστά στο χάος των απόκρημνων βράχων. Στη συνέχεια το υπόλοιπο της διαδρομής ήταν σχετικά σύντομο και με το δρόμο (πολύ πιο άνετο στην οδήγηση σε αυτό το σημείο) να εξακολουθεί να διασχίζει κατάφυτους βράχους.

Το Καρπενήσι μέσα ήταν λιιιγο απογοητευτικό ή τουλάχιστον όχι έτσι όπως το θυμόμουν ή όπως το είχα στο μυαλό μου από την τελευταία μου βόλτα (για να κάνω όμως και αντίλογο στα λεγόμενα μου πέσαμε πάνω σε περίοδο τουριστικά νεκρή). Η πόλη στο κέντρο της δεν έχει πολλά πράγματα να δει κάνεις και σε γενικές γραμμές μπορεί κάποιος σε λίγες ώρες να δει όλα αυτά τα όποια προορίζονται για τα μάτια των επισκεπτών. Επί το πλείστον ανηφορική πόλη καθώς είναι χτισμένη στους πρόποδες του Βελουχιού. Οι επιλογές για βραδινές εξόδους και φαγητό ήταν δυστυχώς ελάχιστες αλλά οι δυνατότητες για εξορμήσεις στα γύρω χωριά άπειρες! Την δεύτερη μέρα ξεκινήσαμε να δούμε τις ορεινές ομορφιές των γύρω περιοχών.

Αυτά που θα μπορούσε κανείς να πει για το Μεγάλο Χωριό (Μέγα Χωριό) είναι πραγματικά πολλά. Ήσυχο γραφικό χωριό με πετρόχτιστα σπίτια, καφέ, και ξενώνες με στενούς φιδωτούς δρόμους που περνούν έξω από καλλωπισμένες αυλές. Είχαμε στο μυαλό

μας κάτι πολύ συγκεκριμένο που δυστυχώς η διαμονή μας στο Καρπενήσι δε μας το παρείχε. Καφέ σε μπαλκόνι με θέα στο πράσινο και στο βουνό. Και όλως τυχαίως σαν να το είχαμε παραγγείλει βρήκαμε ένα cafe όπως ακριβώς το είχαμε φανταστεί. Στην άκρη του δρόμου με πέτρα χτισμένο ήταν το Ρακόμελο ένα απίστευτο μαγαζί για αυτούς που θέλουν να απολαύσουν τον καφέ τους (η και χειροποίητο γλυκό) με θέα καταπράσινες πλαγιές.

Μέσω του Μεγάλου Χωριού οδηγηθήκαμε στο Γαύρο (από τον οποίο περάσαμε και καθοδόν για Καρπενήσι) και μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτή η διαδρομή, που αποτελούνταν από πολύ στενά δρομάκια και ξύλινα γεφυράκια πάνω από ρυάκια, ήταν η ωραιότερη και πιο μαγική της ζωής μου.

ο Γαύρος επίσης πανέμορφο χωριό με πολύ ωραία ταβερνάκια και μαγαζιά με παραδοσιακά ειδή. Το ταβερνάκι που πραγματικά ξεχώρισε ήταν αυτό που ακούει στο όνομα "Σπίτι του Ψαρρά" που η είσοδος του είναι πάνω στο δρόμο αλλά το πίσω μέρος του μαγαζιού είναι μπαλκόνι με θέα δάσος από πλατάνια και ρυάκι...

Το Μικρό Χωριό βρισκόταν στην  αντίθετη κατεύθυνση από αυτή του Μεγάλου η πορεία προς αυτό επίσης μαγευτική τα πλατάνια αγκάλιαζαν το ένα το άλλο σχηματίζοντας ένα φυσικό τούνελ. Πανέμορφο χωριουδάκι με ψηφιδωτό δρόμο που ανέβαινε στη πλαγιά με πολλούς ξενώνες.

Η Βουτύρο από την άλλη επίσης πολύ γραφικό χωριό χτισμένο πάνω στη πλαγιά με πετρόχτιστα σπίτια εκκλησίες και παιδικές χαρές παραδοσιακά που θυμίζουν σαν να ξεπήδησαν από άλλες εποχές. Οι εντυπώσεις από τη Βουτύρο θα ήταν περισσότερες και σίγουρα πολύ καλύτερες αν είχε περισσότερη ζωή και κίνηση από τους κατοίκους της. Κυριολεκτικά όμως το μοναδικό ίχνος ζωής που συναντήσαμε ήταν ένας γεράκος βοσκός καθοδόν για το χωριό. Μα ούτε μια καφετέρια ανοιχτή βρε παιδιά?????

Μία από τις ωραιότερες καφετέριες του Καρπενησίου είναι αυτή που ακούει στο όνομα River. Ένας πολύ ζεστός χώρος με chill out μουσικούλα με εντυπωσιακή διακόσμηση και μια γωνιά που ήταν σαν να ήταν βγαλμένη από παραμύθι, ένα μαγευτικό τζάκι καθώς και ένας χώρος

με αντίκες! Άπλετος χώρος με γκαζόν και ένα ξύλινο σπιτάκι το οποίο ήταν ατελιέ και γκαλερί της ιδιοκτήτριας το οποίο δυστυχώς δεν προλάβατε να επισκεφτούμε.

Αν κάποιος επιθυμεί να επισκεφτεί το Καρπενήσι θα κάνει πολύ καλά αλλά θα τον συμβούλευα να μην μείνει μέσα στη πόλη αλλά να προτιμήσει το Μεγάλο Χωριό είτε καλοκαίρι είτε χειμώνα, καθώς επίσης αν κάποιος τολμηρός από εσάς λατρεύει τη φύση και τις άγριες ομορφιές της αν ταξιδέψετε από Μάιο έως Αύγουστο να επισκεφτείτε το Πάντα Βρέχει οι ντόπιοι μας είπαν πως είναι άπλα μαγικά